تاب
نور را نمی آورم

پرده همراهيم می کند تا ديواری باشد در برابر نور

                                                              و
پلکها ديواری در برابر چشم

شعله چراغ را با خرده کاغذهای رنگی محو می کنم


                                                                  و کتاب
هايم را آنسوتر پنهان

تنها راه می روم

      راه می روم

      راه می روم

و قدم هايم را می شمارم

ديوار که به من می رسد

                               باز می گردم



....و دوباره قدم هايم را می شمارم

در اين سايه روشن حوالی غروب

غروب شب آدينه

ميان اين چهار ديوار پر از شکلهای مبهم لرزان

هماره يکسان است شماره گام هايم

                                                در رفتن


                                                                        و
بازگشتن

وه که چه تلخ است تکرار

تکرار در منفوری چهارچوب يک حصار سخت





تاب نور را نمی آورم امروز

                               تاب سايه شدن در تاريکی را
هرگز.





نه اين يک شعر نيست. اين قصه چشمهای منه که چند روزيه بی تاب شده و از روشنايی،
خوندن، نوشتن و هر چيزی تو اين مقوله _ از جمله اينجا بودن الانم _ منع شده. اما من
بازم اينجام. نمی دونم چه حلاوتی تو چيزهای ممنوعه، که آدم دوست نداره از دستش بده.
امروز به يه دوستی گفتم تو طالب عشقهای ممنوعی و اين جمله اونقدر شکوفا کردش، که
گمان نمی کنم يافتن يه عشق غير ممنوع می تونست اين همه شادش
کنه.